نوشته شده توسط سینا راه نورد

روان‌شناسیِ طراحیِ منظر برای زندگیِ بیرون از ساختمان

بخشِ دوم رایج‌ترین ترجیحِ روان‌شناسی، فارغ از محیط، سکنی گزیدن در فضایی است که در آنجا احساسِ امنیت و داشتن حریمِ شخصی می‌کنیم  و در عین حال می‌توانیم زمانی که بخواهیم دور و اطرافمان را ببینیم. این اصلی نخستین برای دنبال کردن هنگامِ طراحیِ پاسیو در محوطه است. موضوعِ کلیدی احساسی است که ما یا […]

روان‌شناسیِ طراحیِ منظر برای زندگیِ بیرون از ساختمان

بخشِ اول آیا دانستن درباره‌ی طراحیِ منظر [1] ، محوطه‌سازی [2]را به یک نوع  نشیمنِ بیرون از ساختمانِ [3] موفق رهنمون می‌شود؟ چه چیزی محوطه‌ی پاسیو را فضایی غنی و پویا می‌کند تا ما را وادارد که به آن فضا برویم و وقتمان را آن بیرون بگذرانیم؟ کیفیاتِ طراحیِ منظر و ساختِ منظر تعیین خواهند کرد که پاسیوی سنگفرشی، […]

بازسازیِ یک ساختمانِ آپارتمانیِ قدیمی؛ نمونه‌ها و مسائل

بخش دوم نمونه‌ی دوم: از عمارتِ آماگی رُپُنگی و هُماتُ گارنِت [1] به برجِ اطلسِِ رُپُنگی [2] در این نمونه، دو ساختمانِ آپارتمانیِ مجاو با همکاریِ یکدیگر به یک طرحِ بازسازیِ اثربخش رسیدند. مالکانِ هر دو ساختمان توافق کردند که تقریباَ در یک زمان دست به بازسازی بزنند. یک سیستمِ طراحیِ جامع به کار گرفته شد تا […]

بازسازیِ یک ساختمانِ آپارتمانیِ قدیمی؛ نمونه‌ها و مسائل

بخش اول طبق اطلاعات وزارت زمین، زیرساخت و حمل و نقل [1]، تخمین زده شده است که آپارتمان‌هایی با عمرِ بالای چهل سال در کلّ ژاپن تا سال 2018 به حدودِ 73000 عدد می‌رسند. در این میان تنها حدودِ 183 ساختمانِ آپارتمانی در کلّ ژاپن بازسازی شده‌اند. با توجه به نیازِ بالای بازسازی آپارتمان، این موضوع […]

روان‌شناسیِ فضا

نوشته‌ی دیوید اوون بخش ششم و پایانی از قسمتی از کف که قهوه‌ایِ روشن بود، به سمت برادوی گذشتیم‌. دایکرز گفت: « رنگ باحاله. و برای چیزی که هست، درست انجام شده، ولی این نوع از رنگِ روشن در میدان تایمز خارج از جایش به نظر می‌رسد. در حافظه‌ی جمعیِ مردم، میدان تایمز مثلِ ساحل […]

روان‌شناسیِ فضا

نوشته‌ی دیوید اوون بخش پنجم دایکرز برادری دارد که پنج سال از او بزرگتر است  و تا نزدیک چهل سالگی که به آنوریسم مغزی [1] دچار شود، مهندس سازه‌ای بااستعداد بود و پس از جراحی برای درمان این بیماری، توانایی‌ِ به خاطر سپردنِ چیزهای جدید را از دست داد. دایکرز روزی به من گفت: « احتمالاَ […]

روان‌شناسیِ فضا

نوشته‌ی دیوید اوون بخش چهارم دفترِ نیویورکِ اسنوهتا در ساختمانِ قدیمیِ کونارد لاین [1] در برادویِ پایین [2] واقع شده است. این ساختمان مشرف به مجسمه‌ی سه و نیم تُنیِ آرتورو دی‌مودیکا [3] به نام « گاوِ مهاجم [4]» است که در دورترین بخش شمالیِ بولینگ گرین پارک [5] قرار دارد و به عنوان بزرگداشتی بر وال‌استریت محسوب می‌شود. این […]

روان‌شناسیِ فضا

  نوشته‌ی دیوید اوون بخش سوم بامِ اپرای اسلو جایی خطرناک به نظر می‌رسد؛  ظاهراَ افراد تا بالا و کناره‌های لبه‌های آن راه می‌روند، بدون اینکه نرده‌هایی باشد تا آن‌ها را از غرق شدن در گستره‌ی مرمر زیرین حفظ کند. اما این خطر یک توهم است.، زیرا سطوح اصلی به وسیله‌ی یک پرچین [1]  از لبه‌ها […]

روان‌شناسیِ فضا

  نوشته‌ی دیوید اوون بخش دوم از دفتر مرکزی اسنوهتا در اسلو که نزدیک یک پایانه‌ی کشتی‌های کروز در آبدره‌ی اسلو قرار دارد، تا خانه‌ی اپرا پیاده پانزده دقیقه راه است. ساختمانش انبارمانند است و ورودی‌اش رو به خیابان نیست. بیرونش چنان توصیف‌ناپذیر است که پس از آنکه صد یارد [1] از کنارش گذشتم و از […]

روان‌شناسیِ فضا

نوشته‌ی دیوید اوون بخش اول آیا یک شرکتِ نروژی می‌تواند مشکلِ میدانِ تایمز [1] را حل کند؟ خانه‌ی ملی اپرا و باله‌ی نروژ در اسلو، شبیه به یخچالی طبیعی است که تکه‌های عظیمی از شیشه و مرمر را بر روی خود حمل می‌کند و در شب پنجره‌هایش که بسیار بزرگند، ورقه‌هایی از نوری کهربایی را به طرف […]